Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun E. 2026/1, K. 2026/8 sayılı kararı, 4 Temmuz 2026 tarihli ve 33300 sayılı Resmî Gazete'de yayımlandı. Kurul, bölge idare mahkemesi vergi dava daireleri arasında ortaya çıkan aykırılığı, adreste bulunamayan mükellefe kapıya yapıştırılan pusula ile yapılan tebliğin usule uygun olduğu yönünde giderdi.
Kısaca
- Konu: 485 Sıra No.lu VUK Genel Tebliği ekindeki tebligat pusulası örneğinin, 18/01/2024 tarihli ve 558 Sıra No.lu Tebliğ ile değiştirilmeden önceki hâli.
- Aykırılık: Ankara BİM 5. Vergi Dava Dairesi ile İstanbul BİM 6. Vergi Dava Dairesinin farklı kararları.
- Sonuç: Eski pusula ile yapılan tebliğ, VUK m. 102/5'te öngörülen usule uygun. Karar oyçokluğuyla ve kesin olarak verildi.
Uyuşmazlık
Vergi Usul Kanunu'nun 7061 sayılı Kanunla 1/1/2018'den itibaren değişik 102 nci maddesinin beşinci fıkrasına göre, tebliğ yapılacak kişi adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinde bulunamazsa durum tebliğ alındısına şerh edilerek evrak idareye iade ediliyor ve uygun bir süre sonra yeniden tebliğ çıkarılıyor. İkinci tebliğ de aynı sebeplerle yapılamazsa, evrakın gönderen idareden alınabileceği şerhini içeren bir pusula kapıya yapıştırılıyor. Evrak, pusulanın yapıştırıldığı tarihten itibaren on beş gün içinde alınırsa alındığı gün, alınmazsa on beşinci gün tebliğ edilmiş sayılıyor.
485 Sıra No.lu Tebliğ ekindeki pusula örneği, idarede kalan "idare nüshası" ve kapıya yapıştırılan "muhatap nüshası" olmak üzere iki nüshadan oluşuyordu. Bölge idare mahkemelerinin vergi dava daireleri, idare nüshasında muhatap nüshasındaki bazı bilgilerin yer almaması nedeniyle bu pusulanın mükellefler yönünden yeterli güvenceyi içerip içermediği ve tebliğin usulüne uygun yapıldığının ispatına elverişli olup olmadığı konusunda farklı sonuçlara ulaştı. Ankara Bölge İdare Mahkemesi Başkanlar Kurulu, aykırılığın giderilmesini Danıştaydan istedi.
Kurulun değerlendirmesi
Kurul, Anayasa Mahkemesinin 22/09/2021 tarihli ve E. 2021/37, K. 2021/63 sayılı kararına dikkat çekti. Bu kararda 102 nci maddenin beşinci fıkrasındaki tebliğ usulü mahkemeye erişim hakkı yönünden incelenmiş; kuralların muhatabın tebliğe konu işlemden haberdar olmasına imkân sağlayan güvenceler içerdiği belirtilerek itiraz reddedilmişti.
Kurula göre çözülmesi gereken, Anayasa Mahkemesince yeterli güvenceleri içerdiği kabul edilen bu usulün uygulanmasında kullanılan pusula örneğinin, Kanunun öngördüğü güvenceleri içerip içermediğiydi. Kurul, kapıya yapıştırılan muhatap nüshasında 102 nci maddenin beşinci fıkrası uyarınca muhataba bildirilmesi gereken hususların tamamının yer aldığını tespit etti. Muhatap nüshasındaki bazı bilgilerin idare nüshasında bulunmaması, tek başına güvencelerin sağlanmadığı sonucunu doğurmuyordu.
Kurul ayrıca muhatap nüshasının kapıya yapıştırılacağı için dava dosyasına sunulmasının mümkün olmadığını, bu nüsha esas alınarak oluşturulan pusulanın muhatabın kapısına yapıştırıldığının kabulü gerektiğini belirtti. Bu nedenle eski pusula örneğinin tebliğin usulüne uygun biçimde gerçekleştirildiğini ortaya koymaya elverişli olduğuna ve bu pusula uyarınca yapılan tebliğlerde usule aykırılık bulunmadığına karar verildi.
Karşı oy
Karşı oyda, kapıya yapıştırılan muhatap nüshasında gerekli bilgilerin tamamı yer almakla birlikte, idare nüshasında adrese ikinci kez gelindiği, evrakın idareden alınabileceği ve alınmaması hâlinde on beşinci gün tebliğ edilmiş sayılacağı bilgilerine yer verilmediği belirtildi. Karşı oya göre yargı mercilerinin denetiminde esas alınan idare nüshası, tebliğin usulüne uygun yapıldığını ortaya koymaya elverişli değildi.
Karar 13/05/2026 tarihinde oyçokluğuyla ve kesin olarak verildi.